എമ്പുരാനിലെ മോഹൻലാലിന്റെ ചിത്രീകരണം: സമകാലിക മലയാള സിനിമയിലെ ആക്രമണാത്മകതയെ ബാധിക്കുമോ?

ജേക്കബ് കോയിപ്പള്ളി

മലയാളസിനിമയ്ക്ക് മോഹൻലാൽ നൽകിയ ഏറ്റവും പുതിയ ചിത്രമായ എമ്പുരാൻ (2025), ലൂസിഫർ (2019) എന്നീ ചിത്രത്തിലെ വേഷങ്ങൾ, 45 വർഷമായി നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മികച്ച കരിയറിലെയല്ലെങ്കിലും മലയാളസിനിമാചരിത്രത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലാണ്. സമാനതകളില്ലാത്ത അഭിനയവൈദഗ്ധ്യത്തിന് പേരുകേട്ട മോഹൻലാൽ, തലമുറകളിലുടനീളം പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കുന്ന തന്റെ പ്രകടനങ്ങൾ അവിരാമം തുടരുന്നുമുണ്ട്. എമ്പുരാനിൽ, അദ്ദേഹം ഒരു വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ വേഷം ഏറ്റെടുത്ത്, മലയാള സിനിമയിലെ തന്റെ പേരിന്റെ പര്യായമെന്നോണമായി മാറിയ നടനവൈഭവം, വൈകാരിക ഭാവത്തിന്റെ ആഴം, ചടുലത, കരിഷ്മ എന്നിവ പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, തിരനോട്ടം (1978) മുതലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളുമായി എമ്പുരാനിലെ പ്രകടനത്തെ താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, എമ്പുരാനിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രീകരണം ആകർഷകമാണെങ്കിലും, അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻകാല മാസ്റ്റർപീസുകളുടെയത്ര ഉയരങ്ങളിലെത്തുന്നില്ല എന്നത് വെളിപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച നടന്മാരിൽ ഒരാളായി സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചത്ര ശ്രദ്ധേയമായ പ്രകടനങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയർ. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് (1987) എന്ന ചിത്രത്തിലെ രഘുരാമൻ എന്ന കഥാപാത്രവും കിരീടം (1989) എന്ന ചിത്രത്തിലെ സേതുമാധവൻ എന്ന കഥാപാത്രവും മലയാള സിനിമാ പ്രേമികളുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. സ്ഫടികം (1995) എന്ന ചിത്രത്തിലെ തോമസ് ചാക്കോ എന്ന കഥാപാത്രം കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ വേറിട്ട ഒരനുഭവമായിരുന്നു ഒപ്പം സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും കൂടെ ശക്തമായ ചിത്രീകരണത്തിന് വഴിയൊരുക്കി, ദേവാസുരം (1993) എന്ന ചിത്രവും അതിന്റെ തുടർച്ചയായ രാവണപ്രഭുവും (2001) മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠൻ എന്ന കഥാപാത്രവും മകനായി കാർത്തികേയൻ എന്ന വേഷത്തിലുമെത്തി ഇരട്ടവേഷങ്ങളിലും പൗരുഷത്തിന്റെയും നിസ്സഹായതയുടെയും ഭാവങ്ങളിൽ അച്ഛനും മകനും ആയിട്ടും അവയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീവ്രമായ കഥാപാത്രങ്ങളോടുള്ള സൂക്ഷ്മമായ സമീപനം പ്രകടമാക്കിയതു നമ്മൾ കണ്ടതാണ്.

വില്ലൻ വേഷത്തിലാണെങ്കിലും സിനിമയിലെ സിംഹാസനത്തട്ടിലേക്കുള്ള കാൽവയ്‌പ്പായ മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ (1980) തുടങ്ങിയ ശേഷം വന്ന നിരവധിയനവധി കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നടനചാരുത പ്രകടമാക്കി മലയാളിയുടെ മനസ്സിൽ ഇടംപിടിച്ചയാളാണ് മോഹൻലാൽ. ഭ്രമരം (2009) സങ്കീർണ്ണവും വ്യത്യസ്തവുമായ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ് വീണ്ടും എടുത്തുകാണിച്ചു. ഈ വേഷങ്ങളിലുടനീളം, ലളിതമായ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ആഴം നൽകുന്ന കലയിൽ മോഹൻലാൽ പ്രാവീണ്യം നേടി. അത്തരം സിനിമകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങൾ ഒരിക്കലും വെറും സംഭാഷണ അവതരണം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭാവങ്ങളിലൂടെയും ശരീരഭാഷയിലൂടെയും സൂക്ഷ്മതകളിലൂടെ വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അഥവാ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ജീവിക്കുക തന്നെയായിരുന്നു

എമ്പുരാനുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻകാല വേഷങ്ങളെ നിർവചിച്ച അതേ വൈകാരിക സങ്കീർണ്ണതയിവിടെയില്ല എന്നുപറയാതെവയ്യ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിനയസപര്യയുടെ കൈയെഴുത്തുപ്രതിയായി മാറിയ ആ കാന്തികസ്ക്രീൻ സാന്നിദ്ധ്യം അദ്ദേഹം അവിരാമം തുടർന്നും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കഥാപാത്രം ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണെന്നു തർക്കിക്കാമെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻകാലചലച്ചിത്രങ്ങളിൽ കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള ബഹുമുഖ ചിത്രീകരണത്തിന് അത്ര ഇടം നൽകാത്ത ഒരു കഥാപാത്രത്തെയാണ് എമ്പുരാൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും. മോഹൻലാലിന്റെ സമർപ്പണവും ഭാവകൗശലവും മലയാളസിനിമയിലെ ആക്ഷൻ-ഡ്രൈവഡ് ആഖ്യാനത്തിന് ഗണ്യമായ ഒരു നങ്കൂരമായി അദ്ദേഹത്തെ നിലനിർത്തുന്നു എന്നത് സമ്മതിച്ചേ തീരൂ.

മാത്രമല്ല, മോഹൻലാലിന്റെ അഭിനയം ഇപ്പോഴും മികച്ചതാണെങ്കിലും, ഈ സന്ദർഭത്തിൽ കുറച്ചുകൂടി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. കിരീടം, ഭരതം (1991) തുടങ്ങിയ സിനിമകളിൽ, ധാർമ്മിക പ്രതിസന്ധികളും ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളും നേരിടുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ അദ്ദേഹം സമർത്ഥമായി അവതരിപ്പിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, എമ്പുരാനിൽ, സത്തയെക്കാൾ പ്രവർത്തനത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് കഥാപാത്ര പര്യവേക്ഷണത്തിന്റെ അതേ ആഴം അനുവദിക്കുന്നില്ല, ഇത് മോഹൻലാലിന്റെ അപാരമായ കഴിവിന്റെ വ്യാപ്തിയെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു. മലയാളസിനിമ ആക്ഷനിലേക്കും അക്രമത്തിലേക്കും ചായുന്നത് തുടരുന്നതിനാൽ, ഈ മാറ്റം കേരളത്തിലെ സമ്പന്നമായ കഥപറച്ചിൽ പാരമ്പര്യത്തെ മറികടക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക വർദ്ധിച്ചുവരികയാണ്.
ഉപസംഹാരമായി, എമ്പുരാനിലെ മോഹൻലാലിന്റെ പ്രകടനം മികച്ചതും അഭിനയവൈദഗ്ദ്ധ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുമാണെങ്കിലും, ദേവാസുരം, സ്ഫടികം, കിരീടം തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻകാല വേഷങ്ങളുടെ തിളക്കത്തിലേക്ക് അത് എത്തുന്നില്ല. മലയാള സിനിമയിലെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന അക്രമപ്രവണത, സ്വാധീനശക്തിയായി ചില പ്രേക്ഷകർക്കിടയിൽ മാത്രമായി പ്രചാരത്തിലുണ്ടെങ്കിലും, കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന്റെ മൂല്യത്തകർച്ചയ്ക്ക് അതൊരു വെല്ലുവിളിയായി വളരുന്നുണ്ട്, അതൊരു അപകടമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. വ്യവസായം വികസിക്കുമ്പോൾ, മലയാള സിനിമയെ ചരിത്രപരമായി നിർവചിച്ച സാമൂഹികവും ബൗദ്ധികവുമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുമായി വാണിജ്യാകർഷണത്തെ എങ്ങനെ സന്തുലിതമാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അധികാരികൾ നോക്കിക്കാണണം.
മലയാള സിനിമയിലെ അക്രമവും അതിന്റെ സാംസ്കാരിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളും
സമകാലിക മലയാളസിനിമകളെ പോലെതന്നെ എമ്പുരാനും അതിന്റെ ഒരു ആഖ്യാന ഉപാധിയായി ശൈലീകൃതമായ അക്രമത്തെ അല്പം ഏറെയായിത്തന്നെ സ്വീകരിച്ചിക്കുന്നു എന്നുകാണാം. ലൂസിഫർ (2019), കടുവ (2022) കലി, പണി, മാർക്കോ തുടങ്ങിയ സമീപകാല സിനിമകളിൽ ഉദാഹരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വളർന്നുവരുന്ന പ്രവണത കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഘടനയിൽ അതിന്റെ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസക്തമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. പരമ്പരാഗതമായി, യാഥാർത്ഥ്യബോധം, സാമൂഹിക വ്യാഖ്യാനം, സൂക്ഷ്മമായ കഥപറച്ചിൽ എന്നിവയിൽ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിച്ചതിന് മലയാളസിനിമ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, കാലക്രമേണ, സങ്കീർണ്ണമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുള്ള പരിഹാരമായി ആക്രമണത്തെയും ശാരീരിക ഏറ്റുമുട്ടലിനെയും മയക്കുമരുന്നടക്കമുള്ള ലഹരിയെയും പലപ്പോഴും മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്ന, ഹൈ-ആക്ഷൻ, അക്രമാസക്തമായ ആഖ്യാനങ്ങളിലേക്ക് സിനിമാവ്യവസായം മാറിയിട്ടുണ്ട്.

ബ്ലോക്ക്ബസ്റ്റർ ചലച്ചിത്രനിർമ്മാണത്തിലെ ആഗോളപ്രവണതകളെ സിനിമ കൂടുതൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിശാലമായ പ്രവണതയുടെ ഭാഗമായി ഈ മാറ്റത്തെ കാണാൻ കഴിയും. പക്ഷെ, വിശാലമായ പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കാനും ഈ വിഭാഗത്തെ ഉയർത്താനുമുള്ള ഒരു ശ്രമമായി ഇതിനെ കാണാമെങ്കിലും, മലയാളസിനിമ വളരെക്കാലമായി അറിയപ്പെടുന്ന സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവുമായ ആഴത്തെ ഇത് ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു എന്നത് കാണാതെപോകാനാവില്ല. സാഹിത്യം, സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ബൗദ്ധികവ്യവഹാരങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ സംസ്ഥാനമായ കേരളം, അതിന്റെ സാംസ്കാരികവും സാമൂഹികവുമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന സിനിമയിൽ എപ്പോഴും അഭിമാനിച്ചിരുന്നു. എമ്പുരാൻ പോലുള്ള സിനിമകളിൽ അക്രമത്തെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്നത് ഈ സാംസ്കാരിക ആദർശങ്ങളുടെ മൂല്യത്തകർച്ചയിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം, ഇത് യുവതലമുറയെ സമാധാനം, സഹിഷ്ണുത, സഹാനുഭൂതി എന്നിവയുടെ മൂല്യങ്ങളിലേക്ക് കൺതുറക്കാതെയാക്കി, അവരെ സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളിലും സഹിഷ്ണുതയിലും നിന്ന് ബോധരഹിതരാക്കും എന്നൊരപകടമുണ്ട്.

അക്രമവാസനയും മയക്കുമരുന്നുലഹരിയും ഒക്കെ പ്രതിപാദിക്കുന്ന സിനിമകൾ വ്യാവസായികതാല്പര്യങ്ങൾ മാത്രം മുൻനിർത്തി ചിത്രീകരിച്ചു പ്രദർശിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത് ആ വ്യവസായം നിയന്ത്രിക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ സെൻസർബോർഡ് പോലെയുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ വൈകാരികപോരാട്ടങ്ങൾ, സ്വയം അവബോധം, ബന്ധങ്ങളെ തകർക്കാൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻപഠിക്കൽ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പറയുന്ന മലയാളത്തനിമയുള്ള ചലച്ചിത്രങ്ങൾ ഏറെയുണ്ടാകട്ടെ എന്നാശിക്കാനേ നമുക്ക് കഴിയൂ.